در سوگ از دست رفته ای که او را ندیدم ! ( به یاد عمار میر انصاری )

در خبرها آمده بود که پیکر عمار میر انصاری پسر دکتر میر انصاری ، قائم مقام بنیاد شهید ، که در مقبره الشهدای مکۀ مکرمه دفن شده بوده ، شناسایی شده است . در روزهای اخیر مجالس بزرگداشتی برای ایشان برگزار شد که من هم در یکی از آنها حضور داشتم .

در این روزها این برادر از دست رفته ، به شدت فکر مرا به خود مشغول داشت . حتی نیمه شب از خواب بیدار می شدم و او به ذهنم می آمد ، بدون اینکه از قبل بشناسمش ، بدون اینکه از قبل نامش را بدانم ، بدون اینکه حتی عکس اش را دیده باشم .

به او گفتم ، برادرم از من چه می خواهی ؟ می دانم که آمده ای چیزی بگویی ؟ اما من چگونه باید ناگفته هایت را بخوانم ؟

باز به او گفتم می دانم که پدرت سال ها در بنیاد شهید ، نظاره گر بی تابی خانواده شهدا بوده و درد آنها را به جان خریده است . می دانم که جوان با ایمان و مخلصی بوده ای و سه یادگار از تو برای پدر و مادر داغدارت بر جای مانده است و در عید قربان 59 به دنیا امده ای و عید قربان 94 از دنیا رفته ای و در فاصلۀ این دو عید با راستی و درستی و عشق زندگی کرده ای .

برادرم ، این همه چیزی است که من از تو می دانم و حالا به خانۀ ما آمده ای و میهمان ما شده ای و من حیرانم که چگونه از تو سخن بگویم . شاید بدانی که ما هم عزیزان و دوستان خوب مان را در روزهای انقلاب و در جنگ و در حوادث خونبار دیگری که این ملت و این مردم از سر گذراندند از دست داده ایم ،که ما هم داغ بر سینه داریم و به درد عشق مبتلاییم .

برادر جان قلم من شرمسار و ناتوان است اگر بخواهم از غم پدرت بنویسم و از غم همۀ پدرها و همۀ مادرها و همسران و فرزندان این سرزمین که نزدیک ترین عزیزان شان و پاره های تن شان را را به ناحق از دست دادند و حتی پیکر بی جان آن ها را برای آخرین بار ندیدند.

شکسته باد دست آنانی که دست به دست هم دادند و با عدم شایستگی خود در مدیریت مهم ترین اجتماع سالیانۀ مسلمانان ، بی رحمانه ترین حوادث را برای مظلومانی چون تو رقم زدند . همان هایی که اتفاقا فقط خود را مسلمان و دیگران را نامسلمان و مستحق عقوبت می دانند .

امروز تو دور از خانواده ات در سرزمین دیگری در خاک آرمیده ای ، مثل دهها تن دیگر از هموطنان مان که در کنار تو آرام گرفته اند و در آسمان نظاره گر اندوه و مویه های نزدیکان شان هستند .

اما چون آسمان آبی درخشان روشن است که این اشک ها و ناله ها و سوز دل های پریشان ، در نظام علت و معلولی این جهان بی جواب نمی ماند و به زودی دامنگیر آنانی می شود که باید بشود .

برادر جان امروز همۀ شما نمادهای مظلومیت و بی گناهی و تنهایی ملتی هستید که می خواهد در این جهان وانفسا روی پای خود بایستد و کرامت اش را در بده بستان های بین المللی حفظ کند و رابطه ای عادلانه با دیگر کشورهای دنیا داشته باشد . شما نمادهای درخشانی از بزرگی و مقاومت و ایستادگی ملت ایران هستید در سرزمینی که خدا مقدس اش داشته ،اما مقدسان بر آن حکم نمی رانند .

که می داند ؟ شاید همین مسافران بی بازگشت ، که با دل های عاشق و چشم های منتظرشان ، اینک در آغوش خاک مقدس جای گرفته اند ، روزی طلوع خورشید حق و عدالت را در این سرزمین نظاره کنند، روزی که دور نیست و به زودی از راه می رسد !

انعکاس در سایت الف به تاریخ 94/10/1

http://alef.ir/vdcd0soyt0fz6.2a2y.html?319094

مهرمانا Mehrmana...